Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν μικρές μπροστά στο μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής. Στιγμές που οι πραγματικοί ήρωες δεν φορούν μανδύες: φορούν τη στολή του πυροσβέστη, του λιμενικού, του αστυνομικού ή απλώς τα ρούχα της καθημερινής τους δουλειάς. Όπως ο νεαρός ψαράς Νίκος Ματθαιάκης από την Αγία Γαλήνη.
Με τη θάλασσα να λυσσομανά, τους ανέμους να αγγίζουν τα 160 χιλιόμετρα την ώρα και τη φωτιά να έχει φτάσει μέχρι την ακτογραμμή, δεν δίστασε ούτε στιγμή όταν δέχθηκε το τηλεφώνημα από το Λιμεναρχείο.
«Κάναμε και εμείς το καθήκον μας… Κλήθηκα από το Λιμεναρχείο κατά τις 4 το μεσημέρι να είμαι stand by. Μου ζήτησαν βοήθεια και την έδωσα απλόχερα. Πήγα με το αλιευτικό μου εκεί πέρα, τον “Άγιο Σπυρίδωνα”», αφηγείται στο Cretalive.gr
“Ακούγονταν εκρήξεις από φιάλες”
Αυτό που αντίκρισε στον Άγιο Παύλοδύσκολα περιγράφεται με λέξεις. Ένα απόκοσμο τοπίο, μια πραγματική επίγεια κόλαση. Η φωτιά είχε κυκλώσει την περιοχή, οι φλόγες τύλιγαν την ταβέρνα και τα τουριστικά καταλύματα, οι καλαμωτές καίγονταν, οι σπίθες έφταναν μέχρι το καΐκι, ενώ οι εκρήξεις από τις φιάλες υγραερίου έκαναν το ήδη εφιαλτικό σκηνικό ακόμη πιο τρομακτικό. Την ίδια ώρα, η φουρτουνιασμένη θάλασσα χτυπούσε αλύπητα τα σκάφη και περίπου τριάντα άνθρωποι είχαν εγκλωβιστεί στην παραλία, χωρίς διέξοδο.
«Ήταν αποπνικτικά από θέμα φωτιάς και καπνού αλλά και οι άνεμοι ήταν τυφώνας. Φανταστείτε ότι κατέγραψαν μέχρι 160 χιλιόμετρα ριπή αέρα», περιγράφει.
Γνωρίζοντας όσο λίγοι κάθε βράχο και κάθε πέρασμα της περιοχής, ο Νίκος κατάφερε να προσεγγίσει την ακτή, έχοντας μαζί του έναν λιμενικό.
«Ήταν στη γωνία του Αγίου Παύλου είχαν εγκλωβιστεί άνθρωποι. Από πάνω καιγόταν η ταβέρνα και τα καταλύματα. Έσκασαν και κάποιες φιάλες. Ακούγαμε τα “μπαμ”. Πλησίασα με το καϊκάκι. Είμαι κατεχιάρης της περιοχής. Προσέγγισα με μεγάλη δυσκολία. Καθόλου εύκολο.»
περισσότερα στο cretalive