Σχολεία με σοβάδες που πέφτουν, νερά που στάζουν και παιδιά που τραυματίζονται. Χώροι εργασίας με αθλιες εγκαταστάσεις, χωρίς στοιχειώδη μέτρα προστασίας. Εργατικά «ατυχήματα» που πλέον εξελίσσονται σε τραγωδίες. Η εικόνα επαναλαμβάνεται, όχι ως εξαίρεση αλλά ως κανονικότητα.
Η αμέλεια και η εγκατάλειψη έχουν μετατραπεί σε μόνιμη συνθήκη. Υποδομές που ρημάζουν, έλεγχοι που δεν γίνονται, προειδοποιήσεις που αγνοούνται. Και κάθε φορά, η ίδια απορία: πώς φτάσαμε ως εδώ και πόσο ακόμη θα ανεχόμαστε την αδιαφορία;
Το ερώτημα δεν είναι πια αν θα συμβεί το επόμενο περιστατικό, αλλά πότε. Και κυρίως, αν θα υπάρξει επιτέλους πολιτική και θεσμική ευθύνη πριν το μπάχαλο γίνει μη αναστρέψιμο.
ΚΦ