Ορισμένοι γιατροί στη Γάζα έχουν κάνει επεμβάσεις χωρίς αναισθησία, συμπεριλαμβανομένων και ακρωτηριασμών, δήλωσε εκπρόσωπος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
«Τίποτα δεν δικαιολογεί τη φρίκη που υφίστανται οι άμαχοι στη Γάζα», δήλωσε ο εκπρόσωπος του ΠΟΥ, Κρίστιαν Λίντμαϊερ, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στη Γενεύη της Ελβετίας, τονίζοντας την «απελπιστική ανάγκη τους για νερό, καύσιμα, τρόφιμα και ασφαλή πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη για να επιβιώσουν».
Ο Λίντμαϊερ επανέλαβε τις εκκλήσεις των Ηνωμένων Εθνών για «ανεμπόδιστη και ασφαλή πρόσβαση» για περίπου 500 φορτηγά βοήθειας την ημέρα – όχι μόνο πέρα από τα σύνορα αλλά και «σε όλη τη διαδρομή μέχρι τους ασθενείς στα νοσοκομεία», όπου έγιναν χειρουργικές επεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένων ακρωτηριασμών, χωρίς αναισθησία.
Το επίπεδο του θανάτου και της οδύνης είναι «δύσκολο να το καταλάβουμε», πρόσθεσε.
Ο εκπρόσωπος του ΠΟΥ είπε επίσης ότι 16 εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας έχουν σκοτωθεί ενώ βρίσκονταν σε υπηρεσία, τονίζοντας ότι οποιεσδήποτε επιθέσεις στην υγειονομική περίθαλψη απαγορεύονται από το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο. Την ίδια ώρα η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού (ICRC) ανακοίνωσε ότι η ανθρωπιστική αυτοκινητοπομπή της δέχθηκε πυρά όταν παρέδιδε βασικές ιατρικές προμήθειες σε εγκαταστάσεις υγείας στην πόλη της Γάζας.
Σύμφωνα με το ICRC, δύο φορτηγά υπέστησαν ζημιές στην επίθεση και ένας οδηγός τραυματίστηκε ελαφρά. «Δεν είναι αυτές οι συνθήκες υπό τις οποίες μπορεί να εργαστεί το ανθρωπιστικό προσωπικό», δήλωσε ο Γουίλιαμ Σόμπουργκ, επικεφαλής της αντιπροσωπείας της ΔΕΕΣ στη Γάζα. “Είμαστε εδώ για να προσφέρουμε επείγουσα βοήθεια σε πολίτες που έχουν ανάγκη. Η διασφάλιση ότι η ζωτική βοήθεια μπορεί να φτάσει σε ιατρικές εγκαταστάσεις αποτελεί νομική υποχρέωση βάσει του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.”
Κραυγές παιδιών
Συγκλονίζουν οι κραυγές των ακρωτηριασμένων παιδιών που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο Νάσερ της Χαν Γιούνις, στο νότιο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας.
«Ξαναβάλτε μου τα πόδια μου», ουρλιάζει η 13χρονη Λαγιάν αλ Μπαζ, κάθε φορά που την ξυπνάνε οι πόνοι στο κρεβάτι του νοσοκομείου όπου νοσηλεύεται μετά τον ακρωτηριασμό της. Το παιδί αρνείται να ακούσει για τεχνητά άκρα κάτι ούτως ή άλλως πάρα πολύ δύσκολο στον παλαιστινιακό θύλακο όπου λείπουν ακόμα και τα πιο στοιχειώδη για την επιβίωση.
«Δεν θέλω τεχνητά πόδια, θέλω να μου ξαναβάλουν τα πόδια μου, μπορούν να το κάνουν», διαμαρτύρεται η Λαγιάν πάνω στο κρεβάτι της, στην παιδιατρική πτέρυγα. Κάθε φορά που ανοίγει τα μάτια, όταν ατονεί η επίδραση των ηρεμιστικών, βλέπει τα ακρωτηριασμένα κάτω άκρα της καλυμμένα από επιδέσμους. Ομάδα του Γαλλικού Πρακτορείου συνομίλησε με τη Λαγιάν και την μητέρας της. «Πώς θα επιστρέψω στο σχολείο όταν οι φίλες μου θα περπατάνε κι εγώ όχι;» απελπίζεται η Λαγιάν, γεμάτη πληγές στο πρόσωπο και στα χέρια.
Ο Δρ. Ναχίντ Αμπού Ταέμα, διευθυντής του νοσοκομείου Νάσερ, εξηγεί πως μπροστά στον μεγάλο αριθμό τραυματιών και την έλλειψη μέσων και φαρμάκων, οι γιατροί συχνά δεν έχουν καμιά άλλη επιλογή παρά να ακρωτηριάσουν τραυματίες για να προλάβουν επιπλοκές.«Υποχρεωνόμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα στο να σώσουμε τη ζωή ασθενών ή να διακινδυνεύσουμε τη ζωή τους προσπαθώντας να σώσουμε τραυματισμένα πόδια».
«Πού είναι το πόδι μου;»
Φορώντας πράσινο ποδοσφαιρικό μπλουζάκι και ασορτί παντελονάκι, ο Άχμαντ Αμπού Σάμα, 14 ετών, πλαισιωμένος από ξαδέρφια του, βαδίζει με πατερίτσες στην αυλή του σπιτιού του, που έχει μετατραπεί πλέον σε συντρίμμια, στην ανατολική Χαν Γιούνις, όπου συνήθιζε να παίζει με την μπάλα του. Ακρωτηριάστηκε στο δεξί πόδι έπειτα από βομβαρδισμό που κατέστρεψε το οικογενειακό του σπίτι, σκοτώνοντας έξι ξαδέρφια του και θεία του.
«Όταν ξύπνησα (σ.σ. μετά την εγχείρηση) ρώτησα τον αδερφό μου ‘πού είναι το πόδι μου;’ Μου είπε ψέματα, μου είπε πως ήταν καλά και δεν το ένιωθα εξαιτίας της αναισθησίας, προτού μου πει την αλήθεια ο εξάδελφός μου την επομένη», θυμάται.