Η 97η απονομή των βραβείων Όσκαρ πραγματοποιήθηκε στο Dolby Theatre του Λος Άντζελες, σε μια βραδιά που ήταν συναρπαστική και γεμάτη ανατροπές.
Το φιλμ Anora ήταν ο μεγάλος νικητής της 97ης απονομής, καθώς κέρδισε συνολικά 5 Όσκαρ: Kαλύτερη ταινία, Α’ Γυναικείος Ρόλος, Σκηνοθεσία, Πρωτότυπο Σενάριο και Μοντάζ.
Σε μια χρονιά όπου ο κινηματογράφος αναζήτησε καταφύγιο στο παρελθόν, σε φανταστικούς κόσμους ή σε ερμητικά κλειστά αφηγηματικά σύμπαντα, το Anora ήταν η μοναδική ταινία που τόλμησε να κοιτάξει την πραγματικότητα κατάματα – και μάλιστα στις πιο ωμές και παραγκωνισμένες γωνιές της σύγχρονης κοινωνίας.
Ο σκηνοθέτης Σον Μπέικερ (Tangerine, The Florida Project, Red Rocket) που τα ξημερώματα της Δευτέρας έγραψε τη δική του ιστορία, μετέφερε τους θεατές στους δρόμους της Νέας Υόρκης, στα strip clubs, στα all-night diners και στις ρωσικές και αρμενικές κοινότητες του Μπρούκλιν, χτίζοντας έναν κόσμο όπου η πολυτέλεια των ιδιωτικών τζετ και των ακριβών ξενοδοχείων συνυπάρχει με τη σκληρή πραγματικότητα της οικονομικής ανασφάλειας και της επιβίωσης.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η Άνι, μια νεαρή lap dancer με όνειρα που ξεπερνούν τον κόσμο όπου έχει μάθει να κινείται. Όταν γνωρίζει τον Βάνια, τον κακομαθημένο γιο ενός Ρώσου ολιγάρχη, η ιστορία μεταμορφώνεται σε μια δίνη πάθους, αυταπάτης και εξουσίας. Η Μίκι Μάντισον, σε μια ερμηνεία που έκλεψε τις εντυπώσεις και της χάρισε το πολυπόθητο αγαλματίδιο, φέρνει στη ζωή έναν χαρακτήρα που ισορροπεί ανάμεσα στην αφέλεια και την αποφασιστικότητα, στον ρομαντισμό και τη σκληρή επιβίωση.
Ο Σον Μπέικερ δεν είναι απλώς ένας δημιουργός ταινιών· είναι ένας σκηνοθέτης που αναδεικνύει την αλήθεια του περιθωρίου, δίνοντας φωνή σε χαρακτήρες που το mainstream σινεμά συχνά αγνοεί. Από το Tangerine (2015) μέχρι το The Florida Project (2017) και το Red Rocket (2021), το σινεμά του είναι ωμό, αληθινό και πάντα γεμάτο ζωή, αγγίζοντας με τρυφερότητα και χιούμορ τις πιο σκληρές κοινωνικές πραγματικότητες.
Στο Anora, η σκηνοθετική του προσέγγιση έφτασε σε νέα επίπεδα ωριμότητας. Με κάμερα που κινείται ασταμάτητα, συχνά αγγίζοντας τα όρια του ντοκιμαντέρ, ο Μπέικερ μας ς βυθίζει στον κόσμο της Άνι, ακολουθώντας την κάθε της κίνηση με ένταση, ρεαλισμό και απόλυτη φυσικότητα. Η κάμερά του είναι αόρατη, αφήνοντας την πραγματικότητα να μιλήσει από μόνη της, χωρίς εξιδανικεύσεις ή κατασκευασμένα δράματα. Οι μακροσκελείς σκηνές, οι ακατέργαστοι διάλογοι και η έλλειψη παραδοσιακής μουσικής επένδυσης κάνουν το Anora να μοιάζει σχεδόν βιωματικό, σαν να εισβάλλουμε κρυφά σε μια ιστορία που εκτυλίσσεται μπροστά μας.
Αυτό που ξεχωρίζει τη σκηνοθεσία του Μπέικερ είναι η ικανότητά του να βρίσκει την ομορφιά σε μέρη που άλλοι σκηνοθέτες θα προσπερνούσαν: στα neon φώτα των strip clubs, στα παγωμένα βρώμικα πεζοδρόμια, στα δωμάτια ξενοδοχείων που κρύβουν υποσχέσεις και απογοητεύσεις. Το βλέμμα του δεν κρίνει ούτε εξιδανικεύει· απλώς καταγράφει, με έναν ανθρωποκεντρικό ρεαλισμό που θυμίζει τον κινηματογράφο των αδελφών Νταρντέν και του Κεν Λόουτς, αλλά με μια δική του, ακατέργαστη ενέργεια.
Η σύγκρουση ανάμεσα στην αλήθεια και την ψευδαίσθηση
Ένας από τους λόγους που το Anora ξεχώρισε είναι η μοναδική του ικανότητα να εναλλάσσει την ωμότητα με το χιούμορ, τον κοινωνικό ρεαλισμό με τον παραμυθένιο μαγνητισμό. Όταν η Άνι και ο Βάνια φεύγουν για το Λας Βέγκας, παρασυρόμαστε κι εμείς σε μια φρενήρη περιπέτεια γεμάτη γκλίτερ, ποπ μουσική και ελευθερία – παρόλο που ξέρουμε ότι το όνειρο δεν θα κρατήσει. Και όταν όλα καταρρέουν, η πτώση είναι τραγική αλλά και απολαυστικά ειρωνική, όπως αποδεικνύεται στη σκηνή-ορόσημο όπου οι μπράβοι του πατέρα του Βάνια προσπαθούν να «συνετίσουν» την Άνι – μόνο για να καταλήξουν με δαγκωματιές, σπασμένα κόκκαλα και μια εντελώς αναπάντεχη ήττα.
Το «Anora» ως καθρέφτης του σύγχρονου κόσμου
Όπως και στις προηγούμενες ταινίες του, ο Μπέικερ χρησιμοποιεί τη βιομηχανία του σεξ ως μεταφορά για τον ακραίο καπιταλισμό της Αμερικής – έναν κόσμο όπου τα πάντα αγοράζονται και πωλούνται, από την επιθυμία μέχρι την ψευδαίσθηση του έρωτα. Η Άνι βλέπει στον Βάνια μια ευκαιρία να ξεφύγει, εκείνος τη βλέπει ως ένα μέσο απελευθέρωσης από τους ασφυκτικούς γονείς του. Όμως, πόση αγάπη υπάρχει πίσω από αυτές τις συναλλαγές; Πόσο συχνά η αγάπη δεν είναι τίποτα άλλο από ένα παιχνίδι εξουσίας και αναγκών;
Το Anora καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα διασκεδαστικό και πικρό, να ισορροπεί ανάμεσα στο χάος και την τρυφερότητα, να κάνει βαθιά κοινωνικά σχόλια χωρίς να χάνει τη ζωντάνια του. Και στο τέλος, αφήνει το κοινό με ερωτήματα που ξεπερνούν την ίδια την ταινία: Τι είναι αληθινό και τι απλώς μια προσομοίωση;
Βραβείο α’ ανδρικού ρόλου στον Έιντριεν Μπρόντι
Στον Έιντριεν Μπρόντι απονεμήθηκε το Όσκαρ α’ ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία «The Brutalist». Ο 51χρονος αμερικανός ηθοποιός υποδύεται έναν εβραίο αρχιτέκτονα που επέζησε του Ολοκαυτώματος και μετακομίζει στις ΗΠΑ για να κυνηγήσει το «αμερικανικό όνειρο» και να ξαναφτιάξει τη ζωή του. Είναι το δεύτερο Όσκαρ για τον Μπρόντι, 22 χρόνια μετά την βράβευσή του για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Ο πιανίστας» του Ρομάν Πολάνσκι.
Βραβείο β’ ανδρικού ρόλου στον Κίραν Κάλκιν
Ο Κίραν Κάλκιν κέρδισε το Όσκαρ β’ ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία «A Real Pain» όπου υποδύεται έναν ευαίσθητο Αμερικανοεβραίο που ταξιδεύει μαζί με τον εξάδερφό του στην Πολωνία, για να τιμήσουν τη μνήμη της γιαγιάς τους. Ο 42χρονος αμερικανός ηθοποιός ήταν το μεγάλο φαβορί σε αυτήν την κατηγορία, στην πρώτη απονομή της μεγάλης βραδιάς του Χόλιγουντ.
Βραβείο πρωτότυπου σεναρίου στον Σον Μπέικερ για την ταινία “Anora”
Στον αμερικανό Σον Μπέικερ απονεμήθηκε το Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου για την ταινία «Anora», η οποία εξιστορεί τις περιπέτειες μιας σεξεργάτριας από τη Νέα Υόρκη που παντρεύεται τον γιο ενός Ρώσου ολιγάρχη αλλά απογοητεύεται σκληρά από την περιφρόνηση των πεθερικών της.
Βραβείο διασκευασμένου σεναρίου στον Πίτερ Στρόαν για το “Κονκλάβιο”
Ο βρετανός Πίτερ Στρόαν κέρδισε το Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου για το «Κονκλάβιο», ένα κλασικό θρίλερ που επιχειρεί να αναδείξει τα μυστήρια της εκλογής νέου πάπα στο Βατικανό.
Βραβείο β’ γυναικείου ρόλου στην Ζόι Σαλντάνια
Η Ζόι Σαλντάνια κέρδισε το Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου για την ερμηνείας της στο μιούζικαλ-θρίλερ «Emilia Pérez» που αφηγείται την ιστορία ενός Μεξικανού βαρόνου των ναρκωτικών ο οποίος αλλάζει φύλο. Η 46χρονη Σαλντάνια έγινε η πρώτη ηθοποιός με καταγωγή από τη Δομινικανή Δημοκρατία που βραβεύεται με Όσκαρ, έχοντας ήδη τιμηθεί με Χρυσή Σφαίρα, BAFTA (σ.σ. από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου) και βραβείο του Αμερικανικού Σωματείου Ηθοποιών (SAG) για τον ίδιο ρόλο.
Βραβείο ξενόγλωσσης ταινίας στη βραζιλιάνικη “Είμαι ακόμη εδώ”
Η βραζιλιάνικη παραγωγή «Είμαι ακόμη εδώ» κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στην 97η τελετή απονομής των βραβείων της αμερικανικής ακαδημίας κινηματογράφου.
Η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία της Εουνίσε Πάιβα που αγωνίστηκε να μάθει την αλήθεια για την εξαφάνιση του συζύγου της, ενός πρώην βουλευτή, το 1971 κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στη Βραζιλία (1964-1985).
Βραβείο σκηνοθεσίας στον Σον Μπέικερ για την ταινία “Anora”
Ο αμερικανός Σον Μπέικερ κέρδισε το Όσκαρ σκηνοθεσίας για την ταινία «Anora», η οποία εξιστορεί τις περιπέτειες μιας σεξεργάτριας από τη Νέα Υόρκη που παντρεύεται τον γιο ενός Ρώσου ολιγάρχη αλλά απογοητεύεται σκληρά από την περιφρόνηση των πεθερικών της. Ήταν το τρίτο χρυσό αγαλματίδιο που παρέλαβε ο Σον Μπέικερ στη μεγάλη βραδιά του Χόλιγουντ, μετά τις διακρίσεις στις κατηγορίες πρωτότυπου σεναρίου και μοντάζ.