Έντονη ήταν η αντίδραση της Μαρίας Καρυστιανού απέναντι σε σκίτσο του Χρήστου Παπανίκου που δημοσιεύτηκε στο «ΕΛΛΑΔΑ 24», με αφορμή την πρόσφατη έκθεση της Πυροσβεστικής για τα αίτια της τραγωδίας στα Τέμπη.
Στο επίμαχο σκίτσο, ο Κυριάκος Βελόπουλος απεικονίζεται να οδηγεί ένα αγροτικό όχημα, ενώ στην καρότσα βρίσκονται η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Νίκος Ανδρουλάκης μια προφανής πολιτική σάτιρα.
Αυτό που προκάλεσε την αγανάκτηση της Μαρίας Καρυστιανού δεν ήταν τόσο η απεικόνιση των πολιτικών, όσο η αναφορά στη φράση «Δεν έχω οξυγόνο» τα τελευταία λόγια ενός από τα 57 θύματα της τραγωδίας. Η φράση αυτή είχε αποκτήσει τεράστιο συμβολισμό, μετατρεπόμενη σε σύνθημα διαμαρτυρίας που κινητοποίησε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους στις αρχές της χρονιάς.
Καρυστιανού: Ελπίζω να είναι αυτός ο πάτος…
Σχολιάζοντας το σκίτσο η Μαρία Καρυστιανού δημοσίευσε μια φωτογραφία όπου απεικονίζεται ο σκιτσογράφος Χρήστος Παπανίκος με τον Ηλία Μίχο, που αντιμετωπίζει κατηγορίες για παιδεραστία, και καταλήγει:
«Ελπίζω να είναι αυτός ο πάτος, διότι δεν ξέρω πόσα άλλα έκτροπα μπορεί να αντέξει η ελληνική κοινωνία».
Αναλυτικά στην ανάρτησή της η Μαρία Καρυστιανού αναφέρει:
«Ο κ. Παπανίκος, εδώ αγκαλιά με τον ποινικά υπόλογο για παιδεραστία Μίχο, έκανε το λάθος να “παίξει” με τις τελευταίες λέξεις που ακούσαμε ως κατάθεση ψυχής που εκπνέει , λίγο πριν το τέλος !!!
Το “δεν έχω οξυγόνο” δεν είναι ατάκα. Είναι τα λόγια που έσκισαν την ψυχή μας όταν τα ακούσαμε ζωντανά και αποτελούν έκτοτε ιερό μήνυμα για τον αγώνα μας προς την δικαίωση.
Η κατάχρηση τους, και της ιερότητας που πρεσβεύουν, είναι καταφανής ύβρις!
Αυτά λοιπόν τα τελευταία πριν τον θάνατο λόγια όχι μόνο δεν ακούμπησαν τον κ. Παπανίκο αλλά “έπαιξε” πάνω σε αυτά για να μιλήσει ως αδαής περί του επιστημονικού αντικειμένου για την ύπαρξη ξυλολίου.
Δηλαδή περί του ερωτήματος για το οποίο ήδη έχουν απαντήσει ως ειδικοί (έστω και ελλιπώς) το Γενικό Χημείο του Κράτους, αλλά και ακόμη πιο πανηγυρικά ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ, με τη συμμετοχή εκπροσώπου του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Σιδηροδρόμων (ERA).
Τα λόγια είναι λίγα για να περιγράψουν την έκπτωση αξιών που ζούμε σε κάθε επίπεδο και με πάσα μορφή.
Ελπίζω να είναι αυτός ο πάτος, διότι δεν ξέρω πόσα άλλα έκτροπα μπορεί να αντέξει η ελληνική κοινωνία».
