Πώς μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη, όταν η αγορά ασφυκτιά, οι μικρές επιχειρήσεις αφανίζονται και το εισόδημα δεν φτάνει ούτε για τα βασικά; Η πραγματική οικονομία στην Ελλάδα δεν αντικατοπτρίζεται στα στατιστικά των δελτίων Τύπου ούτε στα ποσοστά ανάπτυξης που γεμίζουν τα χαρτιά. Αν θες να την δεις, κατέβα σε μια τοπική αγορά, δες το λουκέτο σε έναν φούρνο, ή ρώτα έναν επαγγελματία που παλεύει πλατφόρμες, φόρους και μηδενική ρευστότητα.
Η ελληνική οικονομία (όπως λειτουργεί σήμερα) και μπορεί να διαπιστώσεις κανείς που έιναι στην «πιάτσα», δεν είναι ελεύθερη, είναι ελεγχόμενη. Μονοπωλιακά συμφέροντα, πολυεθνικές και ψηφιακοί κολοσσοί καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο, αφήνοντας τις μικρές επιχειρήσεις να παλεύουν για αέρα σε ένα πνιγηρό πλαίσιο.
Οι μεγάλες εταιρείες ρυθμίζουν σχεδόν τα πάντα γύρω μας. Το μικρό μαγαζί δεν μπορεί να κοντράρει τις αλυσίδες που πουλούν κάτω του κόστους, ούτε τον αλγόριθμο που κατευθύνει τους πάντες στη πιο “συμφέρουσα επιλογή”. Και όταν τα πάντα κοστολογούνται με γνώμονα τη “βιωσιμότητα του μετόχου”, η ανθρώπινη βιωσιμότητα μένει στο περιθώριο.
Δεν είναι απλώς ζήτημα ανταγωνισμού, είναι ζήτημα ισοτιμίας στην επιβίωση. Η μικρή επιχείρηση δεν ζητά προνόμια. Ζητά χώρο. Χρόνο. Ίσους όρους. Και ένα κράτος που δεν θα λειτουργεί ως διαχειριστής συμφερόντων, αλλά ως εγγυητής ευκαιριών.
Αν συνεχίσουμε να μετράμε την πρόοδο με το πόσες νέες αλυσίδες ανοίγουν αντί για το πόσα ανεξάρτητα καταστήματα αντέχουν, τότε δεν έχουμε οικονομία αλλά εξάρτηση.