Ποιος περίμενε ότι θα μπορούσε να υπάρξει μήνυμα για την εκκένωση του οικισμού του Άνω Αεροδρομίου;
Ότι οι φλόγες, πριν από λίγο καιρό, θα περνούσαν ξυστά από τον οικισμό Τσακάλι στην Μαγούλα, θέτοντας σε κίνδυνο ζωές και περιουσίες.
Ότι θα κινδύνευε το αεροδρόμιο της πόλης μας και θα ξυπνούσαν μέσα μας μνήμες και συνειρμοί για περιστατικό παρόμοιο με αυτό της Αγχιάλου.
Είναι σαφές ότι βρισκόμαστε σε μία νέα εποχή απροσδόκητη και επικίνδυνη.
Σήμερα φαίνονται πόσο κενές περιεχομένου ήταν οι διαπιστώσεις του δημάρχου πέρυσι όταν εξηγούσε ότι δεν κινδύνευσε από φωτιές η πόλη μας σε αντίθεση με άλλους δήμους γιατί λειτούργησε το Πυροφυλάκιο της Μαγούλας και οι εργολαβίες αποψίλωσης οικοπέδων.
Τώρα πια είναι σαφές πως πέρυσι σταθήκαμε τυχεροί. Εν αντιθέσει με αυτό το καλοκαίρι που κινδυνεύσαμε ενώ έγιναν περίπου οι ίδιες αντιπυρικές εργασίες.
Οι καταστροφές και οι απειλές για τις πόλεις θέτουν σε προτεραιότητα την οχύρωση τους για την προστασία τους από διαφορετικά αλλά και αλληλοτροφοδοτούμενα φαινόμενα (πυρκαγιές -πλημμύρες). Την βελτίωση του μικροκλίματος. Την προστασία του περιαστικού πρασίνου(θυμίζω την Λαμία που φέτος κάηκε ένα από τα ομορφότερα περιαστικά δάση)
Σήμερα έχουμε ένα κοινωνικό κράτος ανήμπορο να ανταποκριθεί αλλά και μια κοινωνία πολιτών που δεν αντιδρά. Αν εμείς αλλάξουμε ενδιαφερθούμε και βελτιωθούμε, θέσουμε προτεραιότητες τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν.