Με τις τιμές του take away να τραβούν την ανηφόρα, η αγαπημένη συνήθεια των καταναλωτών συμπιέζεται επικίνδυνα κάτω από το βάρος της γενικευμένης ακρίβειας και κινδυνεύει να γίνει είδος πολυτελείας…
Τα στοιχεία της αγοράς μιλούν από μόνα τους. Στα περισσότερα σημεία πώλησης, ένας Freddo Espresso σε πακέτο κοστίζει πλέον κατά μέσο όρο 2,50 ευρώ, ενώ η τιμή του Freddo Cappuccino διαμορφώνεται σταθερά στα 2,80 ευρώ, αγγίζοντας ή και ξεπερνώντας τα 3,00 ευρώ σε κεντρικές περιοχές και τουριστικούς κόμβους.
Αν αναλογιστεί κανείς τη μηνιαία δαπάνη ενός εργαζομένου που αγοράζει έναν καφέ κάθε εργάσιμη ημέρα, ο λογαριασμός φτάνει με ευκολία τα 60 με 65 ευρώ το μήνα. Έτσι, μια «μικρή χαρά» παύει να θεωρείται αμελητέα και μετατρέπεται σε υπολογίσιμο κονδύλι του οικογενειακού προϋπολογισμού.
Την ίδια στιγμή, οι επαγγελματίες της εστίασης και των αλυσίδων καφέ βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα οξύ οικονομικό αδιέξοδο. Οι ανατιμήσεις δεν αποτελούν αποτέλεσμα ευκαιριακού κέρδους, αλλά αντανακλούν τις έντονες πιέσεις που δέχεται η εφοδιαστική αλυσίδα. Οι διεθνείς τιμές των κόκκων καφέ —ειδικά της ποικιλίας Robusta, αλλά και της Arabica— παραμένουν σε υψηλά επίπεδα λόγω κλιματικών ανατροπών και προβλημάτων παραγωγής στις μεγάλες χώρες εξαγωγής (όπως το Βιετνάμ και η Βραζιλία). Παράλληλα, τα λειτουργικά έξοδα των επιχειρήσεων αυξάνονται ραγδαία.
Το ενεργειακό κόστος για τη λειτουργία των επαγγελματικών μηχανών, η αύξηση των ενοικίων, καθώς και οι τσιμπημένες τιμές στις συνοδευτικές πρώτες ύλες συμπιέζουν δραματικά τα περιθώρια κέρδους. «Αν απορροφήσουμε εντελώς τις αυξήσεις, μπαίνουμε μέσα.
Αν τις μετακυλήσουμε στον πελάτη, βλέπουμε την κίνηση να πέφτει», ομολογούν ιδιοκτήτες συνοικιακών καφέ, περιγράφοντας τη λεπτή ισορροπία στην οποία καλούνται να επιβιώσουν. Μπροστά σε αυτό το τοπίο, η αντίδραση των καταναλωτών είναι άμεση. Όλο και περισσότεροι πολίτες επιλέγουν να περιορίσουν δραστικά τις αγορές «απ’ έξω», στρεφόμενοι στην παρασκευή καφέ στο σπίτι.
Το ατομικό θερμός επανακάμπτει δυναμικά ως καθημερινό αξεσουάρ στους χώρους εργασίας, στα μέσα μεταφοράς και στα γραφεία. Η αλλαγή αυτή δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και κοινωνιολογική. Ο καφές «απ’ έξω» παύει να λειτουργεί ως αυτονόητη καθημερινή ρουτίνα.
Όπως όλα δείχνουν, η συνεχιζόμενη πίεση στα εισοδήματα αναγκάζει τους καταναλωτές να επαναξιολογήσουν ακόμη και τις πιο εδραιωμένες συνήθειές τους. Και όσο η τιμή στο πλαστικό ποτήρι παραμένει σταθερά ψηλά, τόσο το μπρίκι, η μηχανή espresso και το θερμός του σπιτιού θα κερδίζουν έδαφος στην καθημερινή μάχη της εξοικονόμησης.
Οι πολίτες βάζουν πλέον τον καφέ στο θερμός και αυξάνουν την κατανάλωση στο σπίτι ή στο γραφείο, με αντίστοιχη μείωση των επισκέψεων στις καφετέριες. Οι περικοπές δαπανών από τα νοικοκυριά και λόγω ακρίβειας αλλάζουν χρόνο με τον χρόνο και τις συνήθειες ετών.