«Πρόβα» για αυτό που έρχεται ήταν η εκδήλωση για την παρουσίαση της «Ιθάκης» στην Κρήτη.
Ο Αλ. Τσίπρας eπιτέθηκε στην κυβέρνηση για την ακρίβεια λέγοντας πως δεν είναι φυσικό φαινόμενο το κράτος, μέσω ΦΠΑ, να είναι ο μεγαλύτερος κερδοσκόπος. Να εισπράττει πολλαπλάσια έσοδα, από τις μεγάλες ανατιμήσεις. Και ύστερα να εμφανίζεται με διάφορα pass φιλανθρωπίας» και προτείνει «άμεσα μέτρα ανακούφισης και μόνιμης παρέμβασης στην αγορά. Υποχρεωτική διαφάνεια στη διαμόρφωση των τιμών».
Μίλησε για το «οικονομικό έγκλημα» που με τους δημόσιους πόρους, με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου, γίνεται παιχνίδι για να κονομήσει ένα ξένο FUND, η CVC.
«Η εντιμότητα στην πολιτική και τη διαχείριση των δημόσιων ταμείων είναι για μας νόμος ζωής και απαράβατος ηθικός κανόνας.Διασύρουν όμως το δικό μας χτες, για να κρύψουν το δικό τους διεφθαρμένο σήμερα. Και το ακόμα χειρότερο αύριο που ονειρεύονται και σχεδιάζουν», είπε ο Αλ. Τσίπρας.
«Η Κρήτη δεν είναι και δεν μπορεί να αφήσουμε να είναι συνώνυμο του φραπέ και του χασάπη, της απάτης και της διαφθοράς. Αλλά της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, του πολιτισμού, των αγώνων για τη λευτεριά και την αξιοπρέπεια. Ανάψαμε φωτιά και μεγαλώνει…» υπογράμμισε ο Αλέξης Τσίπρας και δήλωσε έτοιμος να μιλήσει για τη «φωτιά» αυτή.
Είπε μεταξύ άλλων ο Αλέξης Τσίπρας:
«Χρειαζόμαστε ένα άλλο μέλλον για τη χώρα μας.
Ένα άλλο κράτος, πρώτα απ’ όλα. Αυτό είναι το ήμισυ του παντός. Είδαμε και το διαβόητο επιτελικό κράτος που εξελίχθηκε σε κράτος εξυπηρετήσεων της οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Σε κράτος φθοράς και διαφθοράς. Ξέρω και ξέρουμε ότι δεν υπάρχει πιο δύσκολο έργο από την αλλαγή του κράτους. Πολύ περισσότερο όταν η αλλαγή αυτή δεν αφορά μόνο την απαραίτητη ψηφιοποίηση. Την αναγκαία αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες και η τεχνητή νοημοσύνη. Αλλά αφορά και την αλλαγή κατεύθυνσης. Από ένα κράτος στην υπηρεσία της ολιγαρχίας και των ελίτ σε ένα κράτος στην υπηρεσία όλων. Στην υπηρεσία της κοινωνίας. Της προόδου και της συμπερίληψης. Πρέπει όμως να το επιχειρήσουμε.
Και πρέπει με την κινητοποίηση και συνδρομή της κοινωνίας της προόδου να το καταφέρουμε. Είναι όρος επιβίωσης για την πατρίδα και τους ανθρώπους της. Ένα κράτος σύγχρονο, που αξιοποιεί όλα τα σύγχρονα μέσα, για να διευκολύνει τους πολίτες. Ένα κράτος αναπτυξιακό, που σχεδιάζει με ορίζοντα δεκαετίας και όχι εκλογικού κύκλου. Που επενδύει στις υποδομές, την Παιδεία, την Υγεία, την έρευνα, την τεχνολογία, την ενεργειακή ασφάλεια, την πολιτική προστασία.
Ένα κράτος που θα εγγυάται αξιοπρεπείς μισθούς και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στους εκπαιδευτικούς και στους δημοσίους υπαλλήλους, που αναγκάζονται να δίνουν το μισό μισθό τους σχεδόν μόνο στο ενοίκιο του σπιτιού τους. Αυτό πρέπει να τελειώσει και θα τελειώσει.
Ένα κράτος με ισχυρή, καταρτισμένη, μόνιμη, και με αξιοπρεπείς αμοιβές διοίκηση, που δεν στηρίζεται σε στρατιές συμβούλων, και δεν είναι χρυσοτόκος όρνιθα της συμβουλοκρατίας.
Ένα κράτος που σχεδιάζει, ρυθμίζει, προστατεύει τα δημόσια αγαθά. Επενδύει στρατηγικά. Φιλικό στην επιχειρηματικότητα που παράγει και καινοτομεί. Αλλά εχθρικό στη διαπλοκή και την υποταγή σε διαπλεκόμενα συμφέροντα.
θεμελιώδεις διαστάσεις
Ένα κράτος που τρεις θεμελιώδεις διαστάσεις του αποτελούν το άλφα και το ωμέγα της δικής μας αντίληψης. Πρώτον, κράτος που σχεδιάζει και στηρίζει το νέο μοντέλο ανάπτυξης που χρειάζεται η χώρα. Και ένα τέτοιο μοντέλο, διαφορετικό από το σημερινό, με τη σαθρή στήριξη στο real estate και τον τουρισμό, δεν είναι μόνο οικονομική ανάγκη. Είναι θα έλεγα και εθνική. Πριν πέσουμε πάλι σε τοίχο. Ένα αναπτυξιακό κράτος, με στήριξη της μεταποίησης και της βιομηχανικής αναβάθμισης.
Με αγροδιατροφή ως ολοκληρωμένη αλυσίδα αξίας: παραγωγή, ποιότητα, μεταποίηση, εξωστρέφεια. Με πράσινη ενέργεια, δίκτυα και τεχνολογίες που να δημιουργούν εγχώρια προστιθέμενη αξία. Με στήριξη της φαρμακοβιομηχανίας, της έρευνας, της καινοτομίας, των ψηφιακών υπηρεσιών υψηλής γνώσης. Με τουρισμό που συνδέεται με την τοπική παραγωγή, τον πολιτισμό και τη βιωσιμότητα και όχι με μονοκαλλιέργεια χαμηλής ανθεκτικότητας.
Δεύτερον, κράτος με φορολογική δικαιοσύνη και αναδιανομή προς όφελος των μη προνομιούχων. Με ουσιαστική μείωση του φορολογικού βάρους των μισθωτών και της εργασίας με αλλαγή του φορολογικού μίγματος και μετατόπιση του φορολογικού βάρους από την εργασία προς τα πολύ ψηλά εταιρικά κέρδη και τα πολύ υψηλά εισοδήματα.
Πηγή εισοδήματος. Σκεφθείτε: η βασικότερη πηγή εισοδήματος των πλουσιότερων Ελλήνων είναι οι τόκοι, τα μερίσματα και το εισόδημα από υπεραξία μεταβίβασης κεφαλαίου. Και την ίδια στιγμή κάποιος που μπορεί να έχει ένα εκατομμύριο εισόδημα από μερίσματα φορολογείται με 5%, ενώ ένας εργαζόμενος που έχει εισόφημα 10.000 ευρώ από την εργασία του φορολογείται με 9%.
Πως μπορεί να πρoχωρήσει έτσι μια κοινωνία; Χρειάζεται λοιπόν να επαναφέρουμε ένα πλαίσιο φορολογικής δικαιοσύνης. Μικρότερους φόρους στη μισθωτή εργασία και δικαιότερους φόρους στη κινητή περιουσία. Ενώ ταυτόχρονα είναι αναγκαίο να αλλάξει η αναλογία έμμεσων – άμεσων φόρων.
Να μειωθεί η έμμεση φορολογία και να θεσπιστεί η πατριωτική εισφορά για τις υπερκερδοφόρες επιχειρήσεις και τα τεράστια εισοδήματα.
Που θα διατεθεί στην κάλυψη των στεγαστικών και μορφωτικών αναγκών των νέων ανθρώπων, στα νέα ζευγάρια. Αλλά και σε αυτό που ονομάζουμε επανίδρυση του κοινωνικού κράτους. Και έρχομαι στη τρίτη θεμελιώδη διάσταση του κράτους που οραματιζόμαστε.
Δημόσιες επενδύσεις
Με σοβαρές δημόσιες επενδύσεις σε υγεία και παιδεία και διαμόρφωση ενός ισχυρού δικτύου κοινωνικής προστασίας από την προσχολική ηλικία μέχρι τους υπερήλικες. Γιατί, η κοινωνική πρόοδος δεν μετριέται μόνο με τους γενικούς δείκτες της οικονομίας. Μετριέται με το αν μπορεί ο άνθρωπος να ζει με αξιοπρέπεια. Με το αν νιώθει ασφαλής. Με το αν έχει πρόσβαση στην υγεία, στην παιδεία, στη φροντίδα, στη στέγη, στη σταθερή εργασία. Συγκεκριμένες προτάσεις Κι εδώ θέλω να σταθώ σε δύο συγκεκριμένες προτάσεις: α) Την εγγύηση θέσης όλων των παιδιών σε παιδικούς σταθμούς από την ηλικία των δύο ετών. β) Την οργανωμένη φροντίδα υπερηλίκων με χρόνια νοσήματα όπως η άνοια -τη φροντίδα των οποίων σήμερα σηκώνουν οι οικογένειες τους.
Και επιτρέψτε μου στο σημείο αυτό να πω ότι όλα αυτά αφορούν και στην Κρήτη. Μπορεί ο κύριος Μητσοτάκης να κομπορρημονεί ότι είναι ο προστάτης σας, αλλά η πραγματικότητα είναι κι εδώ προβληματική. Η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού καθιστά την οικονομία του νησιού ευάλωτη, η λειψυδρία που προκαλείται έχει γίνει κρίσιμο πρόβλημα, ενώ σε ορισμένες περιοχές τουλάχιστον, η στέγη είναι επίσης μεγάλο πρόβλημα. Ταυτόχρονα το Διεθνές Αεροδρόμιο στο Καστέλι, ο ΒΟΑΚ κα άλλες δημόσιες υποδομές καθυστερούν. Την ίδια στιγμή το ΕΣΥ είναι δραματικά υποστελεχωμένο, η δημόσια Παιδεία έχει πρόβλημα ακόμα και ασφάλειας των σχολικών κτηρίων, και βέβαια η Κρήτη, όπως αρχικά ανέφερα, έχει υποστεί πρωτοφανή διασυρμό από τα γαλάζια κυκλώματα του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Εντιμότητα, αξιοκρατία
Ζητείται λοιπόν εντιμότητα, αξιοκρατία, διαφάνεια, λογοδοσία, παντού. Μια ηθική επανάσταση, υπαρξιακά αναγκαία σήμερα για την πατρίδα μας. Και ναι. Αυτά μπορούμε να τα εγγυηθούμε. Να δώσουμε τη μάχη για να γίνουν κανόνας και τρόπος λειτουργίας της όποιας εξουσίας.
Γιατί αυτά αποτελούν όχι απλώς πεποιθήσεις μας. Αλλά την ίδια την πολιτική μας ταυτότητα.
Φίλες και φίλοι
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Η συγκυρία δεν επιτρέπει εφησυχασμό, ούτε αναδρομές σε όσα χάθηκαν.Απαιτεί σαφή προσανατολισμό και πολιτικές αποφάσεις.
Το ζητούμενο είναι να προσδιορίσουμε με καθαρό τρόπο τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της χώρας. Ως κοινωνία και ως πολιτικό σύστημα.
Και να τις διεκδικήσουμε με όρους συλλογικούς, οργανωμένα και με σχέδιο. Σε στιγμές ανασφάλειας και πολέμων, όπως αυτές που βιώνει σήμερα η ανθρωπότητα, το κράτος δικαίου και η κοινωνική συνοχή, η εμπιστοσύνη, η συμπερίληψη, η αίσθηση μια πατρίδας που ενδιαφέρεται για όλους τους πολίτες, είναι όρος επιβίωσης και αξιοπρέπειας για την κοινωνία.
Είναι όμως και κρίσιμος όρος για την εθνική μας ασφάλεια. Οφείλουμε να είμαστε και στο σημείο αυτό καθαροί. Η κυβέρνηση που τα διαλύει όλα αυτά είναι μια επικίνδυνη κυβέρνηση. Η κυβέρνηση που έχει αποδεχτεί το ρόλο του υπάκουου, αντί του αξιόπιστου συμμάχου, είναι μια επικίνδυνη κυβέρνηση.
Η χώρα μας πρέπει να είναι συνώνυμο αξιών. Της υπεράσπισης του διεθνούς δικαίου και της ειρήνης. Για αυτό λέμε όχι στη γενοκτονία που συντελείται ακόμα και σήμερα στη Γάζα. Λέμε όχι στον πόλεμο του Τραμπ και του Νετανιάχου κατά του Ιράν. Λέμε όχι στην εμπλοκή της Σούδας και των στρατιωτικών βάσεων που εδρεύουν στη χώρα στις πολεμικές επιχειρήσεις.
Λέμε όχι στην εμπλοκή της Ελλάδας με οποιονδήποτε τρόπο.
Πυλώνας σταθερότητας
Και λέμε ΝΑΙ σε μια Ελλάδα πυλώνα σταθερότητας και ειρήνης στην περιοχή, την Ευρώπη, τον κόσμο. Θέλουμε μια Ελλάδα της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της προόδου. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως πραγματικότητα για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Το ερώτημα, όμως, είναι συγκεκριμένο: πώς θα το πετύχουμε; Πώς περνάμε από την επιθυμία στη διεκδίκηση, από το όραμα στην πράξη; Πώς αφήνουμε πίσω μια κυβέρνηση που συμβολίζει τη φθορά, την αστάθεια, τους κινδύνους και τη διαφθορά; Πώς βάζουμε τη χώρα σε μια διαφορετική πορεία, με προοπτική και ασφάλεια για τους πολλούς; Η απάντηση δεν είναι αφηρημένη. Υπάρχει η συλλογική βούληση της κοινωνίας που ζητά αλλαγή και πρέπει να μετατραπεί σε ορμητική πολιτική δύναμη. Ενώνουμε δυνάμεις για να αλλάξουμε τη χώρα. Για να αλλάξουμε την Ελλάδα.
Και θα την αλλάξουμε, Γρήγορα θα κάνει ξαστεριά».