Η πολιτική σκηνή δείχνει να μπαίνει ξανά σε περίοδο ανακατατάξεων, με τα νέα κόμματα της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα να μονοπωλούν το ενδιαφέρον και να ανακατεύουν την πολιτική τράπουλα.
Σε μια κοινωνία που έχει κουραστεί από υποσχέσεις και διαψεύσεις, το ζητούμενο δεν είναι απλώς η δημιουργία νέων σχημάτων, αλλά αν μπορούν να εκφράσουν πραγματικές ανάγκες και να φέρουν ουσιαστικές λύσεις.
Όσο για τον Αλέξη Τσίπρα, δεν πρόκειται για ένα νέο πολιτικό κεφάλαιο που ανοίγει από το μηδέν. Έχει κυβερνήσει, έχει κριθεί και η πολιτική του διαδρομή είναι γνωστή στους πολίτες. Γι’ αυτό και η συζήτηση δεν αφορά την εικόνα του «νέου», αλλά το κατά πόσο μπορεί να πείσει ότι επιστρέφει με ουσιαστικές απαντήσεις και όχι με παλιές συνταγές σε νέο περιτύλιγμα.
Οι πολίτες δεν αναζητούν άλλους σωτήρες ούτε νέα συνθήματα, αναζητούν αξιοπιστία, σοβαρότητα και αποτέλεσμα. Το αν αυτές οι πολιτικές ανακατατάξεις θα μετατραπούν σε ελπίδα ή σε μια ακόμη ανακύκλωση προσώπων και προσδοκιών, μένει να φανεί.