Ο Γιώργος Σουφλιάς πέθανε σε ηλικία 85 ετών, αποτέλεσε μία από τις πλέον εμβληματικές προσωπικότητες της Νέας Δημοκρατίας. Για πολλούς θεωρείται ο «Νέστορας» της παράταξης, ένας πολιτικός με ισχυρή επιρροή, βαθιά γνώση των εσωκομματικών ισορροπιών και καθοριστική συμβολή σε κρίσιμες περιόδους της δεξιάς.
Η πολιτική του διαδρομή σημαδεύτηκε από τη μετωπική σύγκρουση με τον τότε πρόεδρο της ΝΔ, Κώστα Καραμανλή, με αφορμή τη στάση του κόμματος στο νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ, μια αντιπαράθεση που οδήγησε στη διαγραφή του και σε μια τριετή απομάκρυνση από την παράταξη.
Ωστόσο, η επαναπροσέγγιση των δύο ανδρών το 2001 άνοιξε τον δρόμο για την επιστροφή του Σουφλιά στο πολιτικό προσκήνιο και τη μετατροπή του σε έναν από τους πιο στενούς συνεργάτες του Καραμανλή.
Η εσωκομματική κρίση
Η διαγραφή του Γιώργου Σουφλιά από τη Νέα Δημοκρατία το 1998 αποτέλεσε μία από τις σοβαρότερες εσωκομματικές κρίσεις που κλήθηκε να διαχειριστεί ο νεοεκλεγείς τότε πρόεδρος του κόμματος, Κώστας Καραμανλής.
Λιγότερο από έναν χρόνο μετά την ανάληψη της ηγεσίας, ο Καραμανλής βρέθηκε αντιμέτωπος με ανοιχτή αμφισβήτηση από κορυφαία στελέχη της παράταξης, με αφορμή τη στάση της ΝΔ απέναντι στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Σημίτη για τις ΔΕΚΟ.
Η κρίση κορυφώθηκε στις αρχές Φεβρουαρίου του 1998, όταν η ηγεσία της ΝΔ αποφάσισε να επιβάλει κομματική πειθαρχία στη σχετική ψηφοφορία. Ο Γιώργος Σουφλιάς, μαζί με τους Στέφανο Μάνο και Βασίλη Κοντογιαννόπουλο, διαφοροποιήθηκαν ανοιχτά από την επίσημη γραμμή του κόμματος, υποστηρίζοντας ότι η ΝΔ έπρεπε να υπερψηφίσει τη διάταξη για την αλλαγή του εργασιακού καθεστώτος στις ΔΕΚΟ, καθώς θεωρούσαν ότι βρισκόταν πιο κοντά στις διαχρονικές θέσεις της παράταξης για τις μεταρρυθμίσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις.
Η στάση αυτή ερμηνεύθηκε από το επιτελείο Καραμανλή όχι απλώς ως πολιτική διαφωνία, αλλά ως ευθεία αμφισβήτηση της ηγεσίας του κόμματος. Ως υπουργός ΠΕΧΩΔΕ στις κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή (2004-2009), ο Γιώργος Σουφλιάς συνέδεσε το όνομά του με την ολοκλήρωση ή την προώθηση ορισμένων από τα μεγαλύτερα έργα υποδομών της Ελλάδας.
Τα σημαντικότερα έργα της περιόδου του ήταν:
• Η ολοκλήρωση της Αττική Οδός και των συμπληρωματικών της συνδέσεων.
• Η παράδοση της Γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου σε πλήρη λειτουργία και η ανάπτυξη των οδικών αξόνων που τη συνδέουν με την υπόλοιπη χώρα.
• Η επανεκκίνηση και προώθηση των μεγάλων αυτοκινητοδρόμων με συμβάσεις παραχώρησης, όπως η Ολυμπία Οδός, η Ιόνια Οδός, ο Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου και ο Ε65.
• Η ολοκλήρωση μεγάλου μέρους της Εγνατία Οδός και των κάθετων αξόνων της.
• Η κατασκευή και παράδοση σημαντικών τμημάτων του Προαστιακός Σιδηρόδρομος Αθηνών.
• Η προώθηση της επέκτασης του Μετρό Αθήνας προς το Αιγάλεω και άλλες περιοχές της πρωτεύουσας.
• Η εκκίνηση των διαδικασιών για το Μετρό Θεσσαλονίκης, με τη σύμβαση κατασκευής να υπογράφεται το 2006.
• Αντιπλημμυρικά και περιβαλλοντικά έργα σε Αττική και περιφέρεια.
• Η προώθηση του προγράμματος αποκατάστασης των περιοχών που επλήγησαν από τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007 στην Πελοπόννησος και την Εύβοια.