Η αυξανόμενη στροφή των πολιτών προς τις υπηρεσίες ιδιωτικής υγείας αναδεικνύει σημαντικές προκλήσεις για το ελληνικό σύστημα περίθαλψης. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του ΙΟΒΕ, κατά το πρώτο τετράμηνο του 2026 οι ιδιωτικές δαπάνες υγείας στην Ελλάδα αντιστοιχούσαν στο 3,3% του ΑΕΠ, ποσοστό αισθητά υψηλότερο από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τα στοιχεία καταγράφουν παράλληλα έντονες κοινωνικές ανισότητες στην πρόσβαση και την κατάσταση υγείας του πληθυσμού. Στα νοικοκυριά με τα χαμηλότερα εισοδήματα, περίπου τρεις στους δέκα πολίτες δηλώνουν ότι αντιμετωπίζουν κάποιο χρόνιο πρόβλημα υγείας, ενώ στα υψηλότερα εισοδηματικά στρώματα το αντίστοιχο ποσοστό περιορίζεται στο 18%. Επιπλέον, οι πολίτες με περιορισμένους οικονομικούς πόρους εμφανίζουν σημαντικά περισσότερες ανεκπλήρωτες ανάγκες ιατρικής φροντίδας, καθώς αδυνατούν να καλύψουν το κόστος των ιδιωτικών υπηρεσιών.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η κατάσταση στον τομέα της μακροχρόνιας φροντίδας ηλικιωμένων. Η δημόσια χρηματοδότηση παραμένει εξαιρετικά χαμηλή, αντιστοιχώντας σε μόλις 0,16% του ΑΕΠ, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος φθάνει το 1,71%. Η Ελλάδα κατατάσσεται έτσι στις τελευταίες θέσεις της ΕΕ ως προς τη στήριξη υπηρεσιών φροντίδας για άτομα που χρειάζονται συνεχή βοήθεια.
Η περιορισμένη κρατική μέριμνα μεταφέρει το μεγαλύτερο βάρος στις οικογένειες, οι οποίες καλούνται να καλύψουν τις ανάγκες φροντίδας των ηλικιωμένων με δικούς τους πόρους. Σε αυτή τη διαδικασία, οι γυναίκες εξακολουθούν να αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της άτυπης φροντίδας, γεγονός που δημιουργεί πρόσθετες κοινωνικές και οικονομικές επιβαρύνσεις.
Τα προβλήματα είναι εντονότερα στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα. Σύμφωνα με τη μελέτη, το 38% των ατόμων με χαμηλό εισόδημα αναφέρει σοβαρές δυσκολίες στην εκτέλεση βασικών καθημερινών δραστηριοτήτων, όπως η προσωπική φροντίδα και οι οικιακές εργασίες, γεγονός που υπογραμμίζει τα κενά στο υφιστάμενο δίκτυο υποστήριξης.
Καθώς η δημογραφική γήρανση επιταχύνεται, οι ελλείψεις στη μακροχρόνια φροντίδα αναδεικνύονται σε μία από τις μεγαλύτερες κοινωνικές προκλήσεις της χώρας. Η χαμηλή δημόσια χρηματοδότηση, σε συνδυασμό με τις αυξανόμενες ανάγκες του πληθυσμού, εντείνει τις ανισότητες και καθιστά επιτακτική την ενίσχυση των δομών φροντίδας, ιδιαίτερα για τα πιο ευάλωτα κοινωνικά στρώματα.