Μετά τον αιφνιδιασμό Τραμπ για τη συγκρότηση του λεγόμενου «Συμβουλίου της Ειρήνης», η Αθήνα βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι: θα αποδεχθεί μια πρωτοβουλία που τοποθετεί στο ίδιο τραπέζι τον Βλαντίμιρ Πούτιν, τον ηγέτη που η Ευρώπη –και προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης– «πολεμούν» τόσο πολύ όλο αυτο τον καιρό; Αν τελικά η Ελλάδα πει «όχι», (που σύμφωνα με πληροφορίες, αυτό φαίνεται) θα πρόκειται για μια στάση αρχών ή για μια απόπειρα αποφυγής της πολιτικής αμηχανίας που προκαλεί η επιστροφή της Μόσχας στο διεθνές προσκήνιο από την πίσω πόρτα του Λευκού Οίκου; Και αν πει «ναι», πώς θα δικαιολογηθεί (στους φίλους Ευρωπαίους) μια συνύπαρξη με τον Πούτιν σε ένα όργανο που παρακάμπτει τον ΟΗΕ και ανατρέπει όσα μέχρι σήμερα η Ευρώπη διακήρυττε ως «κόκκινες γραμμές»; Προσωπικά δεν θα θέλαμε να βρισκόμασταν στη θέση του Έλληνα πρωθυπουργού, γιατί πώς θα μπορέσει να πει «όχι» στον πλανητάρχη;
Η κίνηση Τραμπ μοιάζει ολοένα περισσότερο με ηχηρή πολιτική «σφαλιάρα» προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Καλεί στο ίδιο φόρουμ τον άνθρωπο που οι Βρυξέλλες επιχείρησαν να απομονώσουν, αμφισβητώντας ευθέως την ευρωπαϊκή στρατηγική στήριξης της Ουκρανίας. Δεν πρόκειται μόνο για μια διπλωματική πρωτοβουλία, αλλά για μια επίδειξη απαξίωσης απέναντι σε μια Ευρώπη που επί χρόνια επένδυσε μονομερώς στον εξοπλισμό του Κιέβου και τώρα καλείται να νομιμοποιήσει μια διαδικασία εκτός ΟΗΕ με αμερικανική σφραγίδα.